دوره 11، شماره 3 - ( پاییز 1404 )
جلد 11 شماره 3 صفحات 113-100 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
YazdaniPour M, Kazemian Moghadam K, Shahbazi M. Impact of Emotion-focused Therapy on Distress Tolerance and Loneliness in Iranian Women With Opioid Use Disorder. J Health Res Commun 2025; 11 (3) :100-113
URL: http://jhc.mazums.ac.ir/article-1-1165-fa.html
URL: http://jhc.mazums.ac.ir/article-1-1165-fa.html
یزدانی پور مائده، کاظمیان مقدم کبری، شهبازی مسعود. اثربخشی درمان هیجانمدار بر تحمل آشفتگی و احساس تنهایی زنان وابسته به مواد افیونی. مجله تحقیقات سلامت در جامعه. 1404; 11 (3) :100-113
گروه روانشناسی، واحد دزفول، دانشگاه آزاد اسلامی، دزفول، ایران.
چکیده: (349 مشاهده)
مقدمه و هدف وابستگی به مواد افیونی در زنان اثرات جسمی و روانی به مراتب بیشتری نسبت به مردان دارد. ازاینرو توجه به درمان این وابستگی و کاهش آثار مخرب آن ضروری به نظر میرسد. برایناساس هدف پژوهش حاضر ارزیابی اثربخشی درمان هیجانمدار بر تحمل آشفتگی و احساس تنهایی در زنان وابسته به مواد افیونی است.
روش کار تحقیق حاضر از نوع آزمایشی با پیشآزمون-پسآزمون و پیگیری است. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه زنان وابسته به مواد افیونی مراجعهکننده به مراکز ترک اعتیاد شهر اهواز در سال 1402 بودند. باتوجهبه هدف پژوهش، نمونه آماری از میان جامعه موردنظر با استفاده از روش نمونهگیری هدفمند باتوجهبه ملاکهای ورود و خروج، تعداد 30 نفر انتخاب شد و بهطور تصادف در گروههای آزمایش (درمان هیجانمدار) و کنترل گمارش شدند. ابزارهای جمعآوری دادهها شامل پرسشنامه تحمل آشفتگی سیمونز و گاهر (2005) و مقیاس تجدیدنظرشده احساس تنهایی راسل و همکاران (1980) بودند. گروه آزمایش طی 8 جلسه 90 دقیقهای تحت درمان هیجانمدار برگرفته از بسته درمانی (گلر و گرینبرگ، 2012) قرار گرفت و گروه کنترل نیز طی این زمان آموزشی را دریافت نکردند. برای آزمون فرضیهها از تحلیل واریانس مختلط با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی بنفرونی استفاده شد. برای تجزیهوتحلیل دادههای پژوهش از نرمافزار کامپیوتری SPSS نسخه 27 استفاده شد.
یافتهها نتایج تحلیل واریانس مختلط با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی بنفرونی نشان داد اثربخشی درمان هیجانمدار تأثیر آماری معناداری در سطح اطمینان 99 درصد بر متغیرها داشته است. بهطور خاص، برای متغیر تحمل آشفتگی، تفاضل میانگینها در پسآزمون برابر با 8 و اندازه اثر مداخله برابر با 28 درصد (28/η²=0) افزایش را نشان داد؛ و برای احساس تنهایی نیز تفاضل میانگینها برابر با 7/66 و اندازه اثر مداخله برابر با 27 درصد(27/η²=0) به دست آمد. این تأثیرات در سطح 0/003=α معنادار بود. علاوهبراین، اثربخشی مداخله در مرحله پیگیری با اطمینان آماری 99 درصد 0/001=α تداوم داشته است.
نتیجهگیری براساس آنچه حاصل شد، میتوان اذعان کرد که توجه به هیجان و تقویت مهارتهای هیجانی افراد میتواند برای بهبود زنان وابسته به مواد افیونی یاریدهنده باشد. بر همین اساس آموزش زنان وابسته به مواد افیونی اثربخش خواهد بود.
روش کار تحقیق حاضر از نوع آزمایشی با پیشآزمون-پسآزمون و پیگیری است. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه زنان وابسته به مواد افیونی مراجعهکننده به مراکز ترک اعتیاد شهر اهواز در سال 1402 بودند. باتوجهبه هدف پژوهش، نمونه آماری از میان جامعه موردنظر با استفاده از روش نمونهگیری هدفمند باتوجهبه ملاکهای ورود و خروج، تعداد 30 نفر انتخاب شد و بهطور تصادف در گروههای آزمایش (درمان هیجانمدار) و کنترل گمارش شدند. ابزارهای جمعآوری دادهها شامل پرسشنامه تحمل آشفتگی سیمونز و گاهر (2005) و مقیاس تجدیدنظرشده احساس تنهایی راسل و همکاران (1980) بودند. گروه آزمایش طی 8 جلسه 90 دقیقهای تحت درمان هیجانمدار برگرفته از بسته درمانی (گلر و گرینبرگ، 2012) قرار گرفت و گروه کنترل نیز طی این زمان آموزشی را دریافت نکردند. برای آزمون فرضیهها از تحلیل واریانس مختلط با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی بنفرونی استفاده شد. برای تجزیهوتحلیل دادههای پژوهش از نرمافزار کامپیوتری SPSS نسخه 27 استفاده شد.
یافتهها نتایج تحلیل واریانس مختلط با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی بنفرونی نشان داد اثربخشی درمان هیجانمدار تأثیر آماری معناداری در سطح اطمینان 99 درصد بر متغیرها داشته است. بهطور خاص، برای متغیر تحمل آشفتگی، تفاضل میانگینها در پسآزمون برابر با 8 و اندازه اثر مداخله برابر با 28 درصد (28/η²=0) افزایش را نشان داد؛ و برای احساس تنهایی نیز تفاضل میانگینها برابر با 7/66 و اندازه اثر مداخله برابر با 27 درصد(27/η²=0) به دست آمد. این تأثیرات در سطح 0/003=α معنادار بود. علاوهبراین، اثربخشی مداخله در مرحله پیگیری با اطمینان آماری 99 درصد 0/001=α تداوم داشته است.
نتیجهگیری براساس آنچه حاصل شد، میتوان اذعان کرد که توجه به هیجان و تقویت مهارتهای هیجانی افراد میتواند برای بهبود زنان وابسته به مواد افیونی یاریدهنده باشد. بر همین اساس آموزش زنان وابسته به مواد افیونی اثربخش خواهد بود.
نوع مطالعه: پژوهشي-کامل |
موضوع مقاله:
روانشناسی
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
