دوره 12، شماره 2 - ( تابستان 1405 )
جلد 12 شماره 2 صفحات 0-0 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Rahimi G, Rezapour Mirsaleh Y, Mohammadpanah Ardakan A. The Mediating Role of Procrastination in the Relationship Between Behavioral Activation/Inhibition and the Family Health Climate of Type 2 Diabetes Patients. J Health Res Commun 2026; 12 (2)
URL: http://jhc.mazums.ac.ir/article-1-1218-fa.html
URL: http://jhc.mazums.ac.ir/article-1-1218-fa.html
رحیمی غزل، رضاپور میرصالح یاسر، محمدپناه اردکان عذرا. نقش میانجی اهمال کاری در ارتباط بین فعال سازی/بازدارندگی رفتاری و جو سلامت خانواده بیماران دیابتی نوع2. مجله تحقیقات سلامت در جامعه. 1405; 12 (2)
گروه مشاوره، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه اردکان، اردکان، ایران
چکیده: (22 مشاهده)
مقدمه و هدف: سیستم فعال سازی و/ بازدارندگی و جو سلامت خانواده از جمله عوامل مهمی است که بر نحوی مدیریت دیابت تاثیر گذار است. هدف این پژوهش بررسی نقش میانجی اهمالکاری بین سیستمهای فعال سازی/بازدارندگی رفتاری و جو سلامت خانواده در خانواده های دیابتی نوع2 بود.
روشکار: پژوهش حاضر یک مطالعه تحلیلی معادلات ساختاری از نوع همبستگی بود. 220 نفر از بیماران دیابتی نوع دو شهر شاهینشهر اصفهان به شیوه نمونهگیری در دسترس برای شرکت در پژوهش انتخاب شدند. دادهها با استفاده از پرسشنامههای جو سلامت خانواد، اهمالکاری تاکمن، و سیستمهای بازدارندگی/ فعال سازی رفتاری کارور و وایت جمعآوری و با روش مدلیابی معادلات ساختاری در نرم افزار AMOS تحلیل شدند.
یافتهها: نتایج نشان داد اثر مستقیم سیستم بازدارندگی رفتاری بر اهمالکاری منفی (β=-0/11, P>0/05) و بر جو سلامت مثبت معنادار بود (β=0/16, P>0/05). اما اثر مستقیم سیستم فعال سازی رفتاری بر اهمالکاری مثبت و معنادار بود (β=0/23, P>0/05). همچنین، اثر مستقیم اهمالکاری بر جو سلامت منفی و معنادار بود (β=-0/29, P>0/05). اثر غیرمستقیم خردهمقیاس سیستم بازدارندگی رفتاری بر اهمالکاری نیز معنادار بود اما سیستم های فعال سازی رفتاری بر جو سلامت خانواده تاثیر مستقیمی نداشت.
نتیجهگیری: یافتهها نشان میدهد که سیستم بازدارندگی رفتاری با کاهش اهمالکاری و بهبود مستقیم جو سلامت خانواده، نقشی حمایتگرانه در محیط خانواده ایفا میکند، در حالی که سیستم فعالسازی رفتاری از طریق افزایش اهمالکاری، بهطور غیرمستقیم زمینهساز تنش در جو خانواده میشود. بنابراین، مداخلات روانشناختی در خانوادههای مبتلا به دیابت نوع ۲ نباید صرفاً بر آموزش پزشکی متمرکز باشد، بلکه باید با هدف کاهش اهمالکاری و تقویت حساسیت به پیامدهای منفی طراحی شوند تا بتوانند بهطور مؤثرتری جو عاطفی و حمایتی خانواده را ارتقا دهند.
روشکار: پژوهش حاضر یک مطالعه تحلیلی معادلات ساختاری از نوع همبستگی بود. 220 نفر از بیماران دیابتی نوع دو شهر شاهینشهر اصفهان به شیوه نمونهگیری در دسترس برای شرکت در پژوهش انتخاب شدند. دادهها با استفاده از پرسشنامههای جو سلامت خانواد، اهمالکاری تاکمن، و سیستمهای بازدارندگی/ فعال سازی رفتاری کارور و وایت جمعآوری و با روش مدلیابی معادلات ساختاری در نرم افزار AMOS تحلیل شدند.
یافتهها: نتایج نشان داد اثر مستقیم سیستم بازدارندگی رفتاری بر اهمالکاری منفی (β=-0/11, P>0/05) و بر جو سلامت مثبت معنادار بود (β=0/16, P>0/05). اما اثر مستقیم سیستم فعال سازی رفتاری بر اهمالکاری مثبت و معنادار بود (β=0/23, P>0/05). همچنین، اثر مستقیم اهمالکاری بر جو سلامت منفی و معنادار بود (β=-0/29, P>0/05). اثر غیرمستقیم خردهمقیاس سیستم بازدارندگی رفتاری بر اهمالکاری نیز معنادار بود اما سیستم های فعال سازی رفتاری بر جو سلامت خانواده تاثیر مستقیمی نداشت.
نتیجهگیری: یافتهها نشان میدهد که سیستم بازدارندگی رفتاری با کاهش اهمالکاری و بهبود مستقیم جو سلامت خانواده، نقشی حمایتگرانه در محیط خانواده ایفا میکند، در حالی که سیستم فعالسازی رفتاری از طریق افزایش اهمالکاری، بهطور غیرمستقیم زمینهساز تنش در جو خانواده میشود. بنابراین، مداخلات روانشناختی در خانوادههای مبتلا به دیابت نوع ۲ نباید صرفاً بر آموزش پزشکی متمرکز باشد، بلکه باید با هدف کاهش اهمالکاری و تقویت حساسیت به پیامدهای منفی طراحی شوند تا بتوانند بهطور مؤثرتری جو عاطفی و حمایتی خانواده را ارتقا دهند.
نوع مطالعه: پژوهشي-کامل |
موضوع مقاله:
روانشناسی
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
