چکیده: (27 مشاهده)
مقدمه و هدف: تنهایی و انزوای اجتماعی، دو سازه متمایز اما مرتبط، از چالشهای مهم سالمندان هستند و با پیامدهایی مانند افسردگی، زوال شناختی و افزایش مرگ ومیر ارتباط دارند. این مرور نظام مند با هدف بررسی تأثیر مداخلات اجرا، طراحی، هماهنگ یا تحت نظارت پرستاران بر تنهایی یا انزوای اجتماعی سالمندان ۶۰ سال و بالاتر انجام شد. مداخلات شامل برنامههای پرستاری و مداخلات اجراشده توسط دانشجویان یا همتایان آموزشدیده تحت نظارت پرستار بود و پیامدهای تنهایی و انزوا بهصورت مجزا بررسی شدند.
روش کار: جست وجوی کلیدواژههای مرتبط در پایگاههای PubMed، Scopus، Google Scholar، SID، Magiran و Iran Medex برای مقالات منتشرشده در بازه ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۶ انجام شد. جستجوی اصلی از ۱ مهر ۱۴۰۴ تا ۳۰ بهمن ۱۴۰۴ و جستجوی تکمیلی در ۱۵ مرداد ۱۴۰۵ انجام گرفت. از میان ۲۴۷ رکورد شناساییشده، ۱۰ مطالعه معیارهای ورود شامل انتشار در بازه تعیینشده، وجود مداخله پرستاری، دسترسی به متن کامل و گزارش پیامد مرتبط با انزوای اجتماعی را داشتند. یافتههای کمی با سنتز روایتی و یافتههای کیفی با سنتز مضمونی تحلیل و با رویکرد همگرای تفکیکشده تلفیق شدند.
یافتهها: مداخلات در چهار دسته حمایت عاطفی از راه دور، آموزشی ، اجتماعمحور و شناختیـرفتاری قرار گرفتند. حمایت عاطفی از راه دور تنهایی را کاهش داد (001/0>P)، درحالیکه مداخلات آموزشی عمدتا در ترکیب با حمایت عاطفی مؤثر بودند. مداخلات شناختیـرفتاری بیشترین کاهش انزوا را نشان دادند. مطالعات کیفی نیز نقش پرستاران را بهعنوان پل دیجیتال ولنگر عاطفی و چالشهای حریم خصوصی و مرزهای حرفهای برجسته کردند.
نتیجهگیری: برخی مداخلات پرستارمحور، به ویژه مداخلات رابطه محور پایدار و چندوجهی، با کاهش تنهایی و با قطعیت کمتر، کاهش انزوا همراه بودند. با توجه به تعداد کم و ناهمگونی مطالعات و نبود فراتحلیل یا درجه بندی رسمی قطعیت شواهد، یافتهها مقدماتیاند و اثربخشی قطعی، مقرون به صرفه بودن یا برتری این مداخلات بر سایر رویکردها قابل نتیجهگیری نیست.
روش کار: جست وجوی کلیدواژههای مرتبط در پایگاههای PubMed، Scopus، Google Scholar، SID، Magiran و Iran Medex برای مقالات منتشرشده در بازه ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۶ انجام شد. جستجوی اصلی از ۱ مهر ۱۴۰۴ تا ۳۰ بهمن ۱۴۰۴ و جستجوی تکمیلی در ۱۵ مرداد ۱۴۰۵ انجام گرفت. از میان ۲۴۷ رکورد شناساییشده، ۱۰ مطالعه معیارهای ورود شامل انتشار در بازه تعیینشده، وجود مداخله پرستاری، دسترسی به متن کامل و گزارش پیامد مرتبط با انزوای اجتماعی را داشتند. یافتههای کمی با سنتز روایتی و یافتههای کیفی با سنتز مضمونی تحلیل و با رویکرد همگرای تفکیکشده تلفیق شدند.
یافتهها: مداخلات در چهار دسته حمایت عاطفی از راه دور، آموزشی ، اجتماعمحور و شناختیـرفتاری قرار گرفتند. حمایت عاطفی از راه دور تنهایی را کاهش داد (001/0>P)، درحالیکه مداخلات آموزشی عمدتا در ترکیب با حمایت عاطفی مؤثر بودند. مداخلات شناختیـرفتاری بیشترین کاهش انزوا را نشان دادند. مطالعات کیفی نیز نقش پرستاران را بهعنوان پل دیجیتال ولنگر عاطفی و چالشهای حریم خصوصی و مرزهای حرفهای برجسته کردند.
نتیجهگیری: برخی مداخلات پرستارمحور، به ویژه مداخلات رابطه محور پایدار و چندوجهی، با کاهش تنهایی و با قطعیت کمتر، کاهش انزوا همراه بودند. با توجه به تعداد کم و ناهمگونی مطالعات و نبود فراتحلیل یا درجه بندی رسمی قطعیت شواهد، یافتهها مقدماتیاند و اثربخشی قطعی، مقرون به صرفه بودن یا برتری این مداخلات بر سایر رویکردها قابل نتیجهگیری نیست.
نوع مطالعه: مروری |
موضوع مقاله:
روان پرستاری
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
