دوره 11، شماره 3 - ( پاییز 1404 )
جلد 11 شماره 3 صفحات 49-36 |
برگشت به فهرست نسخه ها
گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، داتشگاه گیلان، گیلان، ایران.
چکیده: (799 مشاهده)
مقدمه و هدف دیابت نوع2 یکی از شایعترین بیماریهای مزمن است که علاوهبر مشکلات جسمانی، تأثیرات روانشناختی نیز دارد. هدف این پژوهش مقایسه اثربخشی طرحوارهدرمانی مبتنی بر ذهنیت با و بدون آموزش شفقتبهخود بر طرحوارههای هیجانی، ادراک خود و هموگلوبین گلیکوزیله بیماران دیابتی نوع2 بود.
روش کار این مطالعه نیمهآزمایشی با طراحی پیشآزمون–پسآزمون در نیمه دوم سال 1403 انجام شد. جامعه آماری شامل افراد مبتلا به دیابت نوع2 شهرستان مشهد بودند. تعداد 36 فرد واجد شرایط بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایشی و یک گروه کنترل قرار گرفتند.مداخلات درمانی شامل 10 جلسه هفتگی براساس پروتکل طرحوارهدرمانی و آموزش شفقتبهخود ارائه شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه طرحوارههای هیجانی لیهی، پرسشنامه خودادراکی شوستروم، پرسشنامه سلامت عمومی گلدبرگ و هیلر و آزمایش HbA1C برای سنجش وضعیت هیجانی، ادراک خود، سلامت روان و کنترل قند خون بیماران بود. دادهها با تحلیل کوواریانس چندمتغیره و آزمون تعقیبی بنفرونی در نرمافزار SPSS نسخه 26 بررسی شدند و سطح معنیداری 0/05 در نظر گرفته شد.
یافتهها میانگین و انحرافمعیار سنی شرکتکنندگان 9/6±33/61 و ترکیب جنسیتی 75 درصد زن و 25 درصد مرد بود. نتایج نشان داد هر دو مداخله موجب بهبود معنادار طرحوارههای هیجانی (P<0/05, F=8/39, η²=0/11)، افزایش ادراک خود (P<0/05, F=6/03, η²=0/13) و کاهش شاخص قند خون (P<0/05, F=7/30, η²=0/15) شدند. همچنین نتایج نشان داد گروه طرحوارهدرمانی همراه با آموزش شفقتبهخود نسبت به طرحوارهدرمانی تنها بهدلیل اختلاف میانگین بالاتر، بهبود بیشتری دارد (05/P<0).
نتیجهگیری آموزش شفقتبهخود میتواند اثربخشی طرحوارهدرمانی را در بهبود وضعیت روانشناختی و جسمانی بیماران دیابتی نوع2 افزایش دهد.
روش کار این مطالعه نیمهآزمایشی با طراحی پیشآزمون–پسآزمون در نیمه دوم سال 1403 انجام شد. جامعه آماری شامل افراد مبتلا به دیابت نوع2 شهرستان مشهد بودند. تعداد 36 فرد واجد شرایط بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایشی و یک گروه کنترل قرار گرفتند.مداخلات درمانی شامل 10 جلسه هفتگی براساس پروتکل طرحوارهدرمانی و آموزش شفقتبهخود ارائه شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه طرحوارههای هیجانی لیهی، پرسشنامه خودادراکی شوستروم، پرسشنامه سلامت عمومی گلدبرگ و هیلر و آزمایش HbA1C برای سنجش وضعیت هیجانی، ادراک خود، سلامت روان و کنترل قند خون بیماران بود. دادهها با تحلیل کوواریانس چندمتغیره و آزمون تعقیبی بنفرونی در نرمافزار SPSS نسخه 26 بررسی شدند و سطح معنیداری 0/05 در نظر گرفته شد.
یافتهها میانگین و انحرافمعیار سنی شرکتکنندگان 9/6±33/61 و ترکیب جنسیتی 75 درصد زن و 25 درصد مرد بود. نتایج نشان داد هر دو مداخله موجب بهبود معنادار طرحوارههای هیجانی (P<0/05, F=8/39, η²=0/11)، افزایش ادراک خود (P<0/05, F=6/03, η²=0/13) و کاهش شاخص قند خون (P<0/05, F=7/30, η²=0/15) شدند. همچنین نتایج نشان داد گروه طرحوارهدرمانی همراه با آموزش شفقتبهخود نسبت به طرحوارهدرمانی تنها بهدلیل اختلاف میانگین بالاتر، بهبود بیشتری دارد (05/P<0).
نتیجهگیری آموزش شفقتبهخود میتواند اثربخشی طرحوارهدرمانی را در بهبود وضعیت روانشناختی و جسمانی بیماران دیابتی نوع2 افزایش دهد.
نوع مطالعه: پژوهشي-کامل |
موضوع مقاله:
روانشناسی
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |